fynix

Serkan’ın sesi telefonda öfkeden titriyordu.

“Sen bunu bana gerçekten yaptın mı?!”

Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım. Üçüzlerden biri yine ağlamaya başlamıştı. Diğer ikisinin de birazdan ona katılacağı belliydi.

“Sakin ol,” dedim. “Ne oldu?”

“Ne mi oldu? Bavulumu açtım! Kıyafetlerimin yerine bebek bezleri, biberonlar, süt sağma poşetleri, pişik kremleri ve emzikler koymuşsun! Takım elbiselerim, şortlarım, mayolarım… Hiçbiri yok!”

Haftalardır ilk kez içimden hafif bir gülümseme geçti.

“Demek bavulunu açtın.”

“Bunun komik olduğunu mu düşünüyorsun? Ben burada rezil oldum!”

“Hayır Serkan,” dedim sakince. “Rezil olan sen değilsin. Sen sadece birkaç saatliğine benim hayatımdan küçük bir parçayla karşılaştın.”

Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.

Sonra öfkeyle: (Haberin devamini görmek ve okumak için resmin üzerine tiklayarak diğer sayfaya geçiş yapiniz)